Damien Rice, My Favourite Faded Fantasy. O miłości i innych fantazmatach.

listopada 02, 2022

Irlandzki muzyk i multiinstrumentalista Damien Rice znany jest przede wszystkim z lirycznych i pięknie zaaranżowanych folkowych ballad, takich choćby jak The Blower’s Daughter, Cannonball czy Volcano. Wszystkie one pochodzą z debiutanckiego albumu tego pieśniarza zatytułowanego O, a wydanego na początku 2002 r. W 2014 roku po prawie 8 latach milczenia Rice powrócił z nowym materiałem, czyli rewelacyjną płytą My Favourite Faded Fantasy, do której nagrania zainspirowało piosenkarza bolesne rozstanie z partnerką i muzyczną współpracowniczką Lisą Hannigan. Przy pomocy uznanego producenta Ricka Rubina Damien nagrał album w zasadzie idealny. Wyciszony, rozmarzony, melodyjny, dryfujący w kaskadach smyczkowych aranżacji, jest My Favourite Faded Fantasy krążkiem w sam raz na jesienno-zimowe wieczory. Jak każdy album nagrany bezpośrednio po dramatycznym rozstaniu, My Favourite Faded Fantasy prezentuje wizję świata, w której miłość nieuchronnie skutkuje złamanym sercem, a romantyczne spełnienie zamienia się w coraz bardziej płowiejącą w umyśle fantazję.

Damien Rice urodził się w Dublinie w Irlandii w 1973 roku, a karierę muzyczną zainicjował jako założyciel rockowej grupy Juniper w latach 90-tych. Po odejściu z zespołu w 1998 roku Rice podróżował po Europie i na jakiś czas osiadł w Toskanii, gdzie przez rok wiódł żywot farmera. W 2001 artysta powrócił do rodzinnej Irlandii i rozpoczął solową karierę, która zaowocowała wydaniem w lutym 2002 roku debiutanckiego krążka O, bardzo dobrze przyjętego przez muzyczną krytykę zarówno w ojczyźnie, jak i za granicą. Jesienią 2006 r. ukazał się drugi studyjny album Rice’a pod tytułem 9, ale w przeciwieństwie do debiutu nie znalazł on większego poklasku wśród krytyków i publiczności. Po ośmiu latach rozmaitych muzycznych kolaboracji Damien Rice powrócił 31 października 2014 roku ze swoim najwybitniejszym albumem, wyprodukowanym prze Ricka Rubina My Favourite Faded Fantasy, który po raz kolejny udowodnił tezę, że romantyczne rozstanie jest najlepszym paliwem i najwspanialszą inspiracją do artystycznej kreacji.

Składający się z ośmiu ballad album otwiera tytułowy utwór i zarazem piosenka-motyw całej produkcji. My Favourite Faded Fantasy jest pośrednim wyznaniem miłości i bezpośrednim przyznaniem się do życia fantazją spełnionej i szczęśliwej miłości: You could be my favourite place I've ever been / I got lost in your willingness / To dream within the dream / You could be my favourite faded fantasy / I've hung my happiness upon what it all could be. Miłość (przynajmniej po tej drugiej stronie) się jednak skończyła, a podmiotowi lirycznemu pozostało jedynie gdybanie, co by było, gdyby jednak do rozstania nie doszło, a ukochana osoba pozostala przy jego boku. My Favourite Faded Fantasy to też pięknie zwerbalizowane wyznanie niemożliwości zastąpienia wybranki serca kimś innym, choćby nawet chętnym i gotowym do odwzajemnienia uczucia: You could be my favourite taste to touch my tongue / I know someone who could serve me love / But it wouldn't fill me up / You could have my favourite face and favourite name / I know someone who could play the part / But it wouldn't be the same. Następna na płycie It Takes a Lot to Know a Man to podzielona na dwie różne części prawie dziesięciominutowa kompozycja o tym, jak wiele pracy należy włożyć w poznanie drugiej osoby, mężczyzny lub kobiety, i jak ogromne znaczenie ma poprawna komunikacja między dwojgiem kochających się ludzi. Utwór ten to też trafne podsumowanie tego, jak wiele kosztują nas w życiu najprostsze rzeczy, które ze względu na swoją prostotę między innymi są najistotniejsze dla naszej egzystencji: It takes a lot to give / To ask for help / To be yourself / To know and love what you live with / It takes a lot to breathe / To touch, to feel / The slow reveal / Of what another body needs. It Takes a Lot to Know a Man zaczyna się jak rasowa fortepianowa ballada, po czym wchodzą rzewne smyczki, perkusja, a w połowie utwór zapętla się na moment (wokalnie oraz instrumentalnie), po czym przechodzi w instrumentalne outro, w którym słychać na początku samotny fortepian, potem deszcz i burzę, a wreszcie majestatycznie narastające smyczki, które przepięknie rzewną kodą zamykają tę najambitniejszą na płycie kompozycję.

The Greatest Bastard to kolejna chwytająca za serce ballada, tym razem oparta na delikatnym brzmieniu akustycznej gitary i ponownie fenomenalnie zaaranżowanej sekcji smyczkowej. Utwór w subtelnie poetycki sposób opowiada o tym, jak każda prawdziwie głęboka relacja zmienia nas nieodwracalnie i pozostawia w nas na resztę życia ślad nie do zatarcia. W każdym właściwie funkcjonującym związku uczymy się od siebie nawzajem wszystkiego, co najważniejsze i poznajemy też lepiej samych siebie. I Don’t Want to Change You podkreśla z kolei ważną (i często zapominaną) prawdę, że w miłości nie chodzi o posiadanie, a o docenienie kochanej osoby. Uznanie wyjątkowości i niezależności przedmiotu naszego uczucia to fundament każdej zdrowej relacji. Jeśli prawdziwie kochamy drugiego człowieka, nie będziemy go chcieli zmieniać i próbować naginać do naszych potrzeb oraz oczekiwań. O pragnieniu bycia wolnym i nieskrępowanym przez ciągły negatywny krytycyzm jest natomiast kompozycja The Box. Tytułowe pudełko to miejsce, w które mentalnie dajemy się wepchnąć, w sytuacji gdy nieustannie powtarza się nam (lub sami sobie powtarzamy), że nie jesteśmy dość dobrzy i że nic, co robimy, nie ma wystarczającej wartości. The Box to utwór o wyrwaniu się z pułapki własnego perfekcjonizmu i nadmiernej samokrytyki. Zamykający płytę kawałek Long Long Way też kładzie nacisk na odpuszczenie i pogodzenie się z własną niedoskonałością oraz prostym faktem, że czasami miłość nie wystarcza, żeby zatrzymać przy sobie ukochaną osobę: ‘Cause love is tough / When enough is not enough. Na My Favourite Faded Fantasy Damien Rice połączył swój dar pisania wysublimowanych folkowych ballad z porywającymi swym rozmachem orkiestrowymi aranżacjami, dodając do fortepianu, gitary akustycznej i klarnetu wyrafinowane brzmienie sekcji smyczkowej. Ten instrumentalny zestaw wynosi liryczną poezję Damiena na wyżyny muzycznej kreacji, a nam pozostaje już tylko delektować się tą słodką melancholią, wylewającą się obficie z My Favourite Faded Fantasy.